به گزارش عصر ایذه، در ایذه سالهاست با مشکلاتی روبهرو هستیم که نهتنها حل نشدهاند، بلکه هر بار با نسخهای موقت و مُسَکنی جدید سرپا نگه داشته شدهاند؛ نسخههایی که نه درماناند و نه آیندهساز. مدیریت در این شهرستان چنان به مُسَکننویسی عادت کرده که گویی بخشی از اصول نانوشتهٔ ادارهٔ شهر است؛ رویکردی که فقط امروز را آرام میکند و فردا را به تعویق میاندازد.
جادههای پرحادثه با احداث اورژانس جادهای «مدیریت» میشوند، نه با اصلاح مسیر!
نقاط پرخطر با سرعتگیرهای غیراستاندارد «ایمن» میشوند، نه با نصب علائم استاندارد !
مشکل آب با حفر چاههای جدید «حل» میشود، نه با انتقال آب از کارون !
آسفالت شهر با لکهگیریهای موقتی «ترمیم» میشود، نه با اجرای یک پروژه اصولی !
اینها همه نشانههایی از مدیریتی است که به جای درمان، درد را فقط کمی عقب میاندازد.
این نگاه مُسَکنی باعث شده ایذه همیشه در مقایسهها عقبتر باشد. ما سالهاست شهرمان را با دزفول، شوشتر و شهرهای استان اصفهان مقایسه میکنیم، اما هیچوقت از خود نپرسیدهایم اگر هر مشکل این شهر یکبار برای همیشه حل میشد، آیا امروز ایذه خودش معیار مقایسه نبود؟
اگر تصمیمهای سخت جایگزین مُسَکنهای مدیریتی میشد، اگر پروژهها بهجای ظاهر، به نتیجه فکر میکردند، شاید ایذه امروز چهرهای کاملاً متفاوت داشت.
ایذه نیازمند تغییر نسخه است؛ نیازمند مدیریتی که به جای «فعلاً یه کاری کنید تا بعد»، به درمان قطعی فکر کند. آیندهٔ این شهر با مُسَکن ساخته نمیشود؛ با تصمیمهای واقعی ساخته میشود.
