به گزارش عصر ایذه، این مسئله، حکایتی آشنا برای شهروندان شهرستان ایذه است؛ اتفاقی که هر از گاهی در بخش‌های مختلف شهر و روستاهای اطراف رخ می‌دهد و لزوماً به یک نهاد یا اداره خاص محدود نیست.
مسیر دسترسی هفت روستای پرجمعیت حومه شرقی شهرستان ایذه از زیرگذر جاده کمربندی شهر عبور می‌کند؛ مسیری که حدود دو دهه پس از احداث، همچنان اهالی منطقه را با مشکلات متعددی مواجه کرده است.
یکی از مهم‌ترین این مشکلات، آب‌گرفتگی زیر پل در زمان بارندگی است. سال گذشته و به دنبال بارش شدید باران، تردد از این نقطه عملاً غیرممکن شد و چند خودرو در جریان سیلاب گرفتار شدند.
حادثه‌ای که اگر با کمک به‌موقع مردم و اهالی همراه نمی‌شد، می‌توانست پیامدهای تلخ‌تری به دنبال داشته باشد.
فاز نخست بهسازی این مسیر توسط دهیاری‌های منطقه انجام شد، اما ورودی مسیر، که در محدوده شهری قرار داشت، همچنان بدون ساماندهی باقی ماند.
در روزهای اخیر، شهرداری عملیات بهسازی این قسمت و میدان معروف به «چه‌کنم!» در انتهای خیابان شهید صدوقی (گنجشگیر) را آغاز کرده است؛ اقدامی که قرار است پس از حدود دو دهه، بخشی از مشکلات این نقطه پرتردد و حادثه‌خیز را برطرف کند.
اما در کنار خرابی مسیر، نبود علائم مناسب و سردرگمی رانندگان که طی سال‌های گذشته زمینه‌ساز تصادفات متعددی در این محدوده بوده، آب‌گرفتگی زیر پل همچنان مهم‌ترین چالش این مسیر است.
اکنون پرسش اینجاست که چرا در جریان این عملیات، شیب مسیر زیر پل به سمت کانال انتهای گنجشگیر هدایت نشده است؟ چرا با خاکریزی بیشتر در اطراف میدان، عملاً عمق مسیر زیر پل افزایش یافته و برای خروج آب و روان‌آب‌های ناشی از بارندگی، مسیر مشخص و مناسبی در نظر گرفته نشده است؟
این مسئله، برخلاف بسیاری از مشکلات عمرانی، نیازی به بررسی‌های پیچیده یا تجهیزات تخصصی ندارد؛ با یک نگاه ساده به وضعیت محل، نگرانی درباره نحوه هدایت آب کاملاً قابل مشاهده است.
تلاش دوستان و پیگیری‌های انجام‌شده برای متقاعد کردن مسئولان به اصلاح این روند، تاکنون نتیجه‌ای نداشته است.
حالا قرار است این مسیر به‌زودی آسفالت شود؛ در حالی که اگر پیش از اجرای آسفالت، فکری برای هدایت آب و اصلاح شیب مسیر نشود، ممکن است مشکل امروز نه‌تنها برطرف نشود، بلکه در نخستین بارندگی شدید، به بحرانی جدی‌تر برای اهالی هفت روستای این منطقه و سایر شهروندانی که از این مسیر تردد می‌کنند، تبدیل شود.
